Yakışmadı

Şampiyonlar Ligi seviyesinde oynamadan kazanmak, turu geçmek yada rakibini elemek yoktur. Olmadığını da dün akşam çok açık bir şekilde gördük. Oysa ki özellikle Arena'daki maçın 30.dakikasından sonra oynanan oyundan ötürü hepimiz çok umutluyduk. Fakat umduğumuzu değil bulduğumuzla yetindik.

Sahaya çıkan 11'e kimsenin itirazı olamaz zaten. Hemen hepimiz aşağı yukarı bu kadroyu yazardık. Mancini ilk defa sürpriz yapmadı bu maç öncesinde. Açıkçası ben düşük bir ihtimal olmasına rağmen tek forvet hamlesi yapabilir diyordum ama ideal kadroyla sahaya dizildik.

Bu tip üst düzey maçlardaki zaafımız bir kez daha nüksetti ve daha maçın başında golü yedik. Aslında bunu bizim yapmamız lazımdı. Yani maça golle başlamamız gerekliydi. Olmadı.

Aslına bakarsanız yediğimiz golün çok da fazla bir önemi yoktu. Çünkü zaten turu geçebilmemiz için gol veya goller atmamız şarttı. Ama maalesef Galatasaray'ın Avrupa maçlarındaki o ünlü reaksiyonunu bir türlü göremedik.

Yediğimiz golden sonra oyunda dengeyi bir türlü sağlayamadık.

Pas trafiğimiz o kadar çabuk kesildi ki neredeyse üst üste 3-4 pas yapamaz hale geldik. Bunda en büyük etken ise elbette rakibin yaptığı pres.

Topu ileri taşıyamadık, sürekli geride yan top yaparak ve Muslera ile oynayarak çıkmaya çalıştık.

Çıkamadık.

Sanırım ilk defa kaleye tek bir şut dahi atamadan maçı bitirdik.

Sahadaki oyuncular öyle bir ruh haline bürünmüşlerdi ki "Biz bu Chelsea'yi yenemeyiz. Bitse de gitsek" der gibiydiler. Zaten bunun izlerini yediğimiz ikinici golde çok rahat görebilirsiniz. Topun geldiği yerle alakasız bir noktada 4 oyuncumuz pozisyona baka kalıyorlar. 

Selçuk ve Burak yine kayıplardaydı. Drogba yakın zamandaki bir çok maçta istenileni maalesef veremiyor, Sneijder sol kanada hapsolunca etkisiz kalıyor. Ee bu 4 oyuncu iyi olmayınca yaratıcılık da olmuyor ve doğal olarak kaleye tek bir şut dahi atamıyorsunuz.

En önemlisi bu tip maçlarda duran toplar hayati önem taşır. Fakat biz bu duran top organizasyonunu maalesef ya ciddiye almıyoruz yada kendimize güvenmiyoruz. Drogba 40 metreden kaleye vuruyor. Bunun açıklaması olamaz. Maç boyunca hatta 2'yi yediğimizde dahi bulacağımız bir gol maçın yeniden başlamasına neden olacakken bu tip pozisyonları öylesine heba ettik ki diyecek söz bulamıyorum.

Toparlayacak olursak bu maçın taktik açıdan analizini yapmak yerine aslında en temel soruna değinmek gerek. Yani ruhsuzluğa. Teknik direktöründen, oynayan oynamayan her oyuncuya kadar her şeyi kabullenişine. Muslera ve Melo dışında parçalı formanın hakkını veren oyuncu yoktu.

Ligde oynarken kafalar Chelsea maçındaydı hadi tamam. Peki dün akşam kafalar neredeydi?

Kayserispor maçında mı?

Bu bir turnuva, yenmek de var yenilmek de. Elemek de var elenmek de. Fakat bu şekilde elenmek yakışmadı. Bize yakışan geçen sene Real Madrid maçındaki oyundu. Eleniyorsan bile öyle elenmekti.

Yakışmadı arkadaş, yakışmadı.

Galatasaray adına tek yakışan bir şey vardı o taraftar. Futbolun beşiğini sallayan taraftar. 90 dakika susmayan taraftar. Maçı kaybetse de ruhunu kaybetmeyen taraftar.

... dün gece Chelsea kazanmış gibi gözükse de aslında tribünlerdeki Galatasaray taraftarı kazandı.